اولین هواپیمای بدون سرنشین جهان پرواز کرد

این تصاویر نشان دهنده یک گام انقلابی در صحنه هوانوردی چین است: اطلاعات منطقه پوچنگ نشان می دهد که Jui Tian، یک کشتی مادر مجهز به ظرفیت حمل پهپاد، اولین پرواز خود را با موفقیت انجام داده است. لازم به ذکر است که این سازه غول پیکر با کنترل از راه دور کنترل می شود و توانایی پرتاب 100 پهپاد را به طور همزمان در حین پرواز دارد.

جوی تیان با طول بال های تقریباً 25 متر و ظرفیت بار بیش از 6 تن می تواند مهمات و تجهیزات سنگین تری را نسبت به هواپیماهای جنگی معمولی حمل کند. علاوه بر این، به لطف محفظه های ویژه در بدنه آن، می تواند به عنوان پایگاهی برای حمل موشک ها و بمب های هدایت شونده عمل کند. این هواپیما که یک سال پس از نمایش نمونه اولیه خود در نمایشگاه هوایی ژوهای به آسمان رفت، با هدف ایجاد فرصت های جدید برای نیروی دریایی چین است. این توسعه که انتظار می رود قابلیت ها را به ویژه در عملیات دریای آزاد افزایش دهد، دارای ویژگی هایی است که سیستم های دفاعی موجود را در سناریوهای حمله چند وجهی به چالش می کشد.

هدف جوی تیان تنها به تقویت توان رزمی او محدود نمی شود. آنها همچنین کاربردهای بالقوه ای برای ماموریت های صلح آمیز دارند. کارهایی مانند حمل محموله های سنگین به مناطق دورافتاده یا رساندن کمک های سریع در مواقع بلایای طبیعی نمونه هایی از دیگر کاربردهای این سکوی بزرگ است. عصر جدیدی در نیروی هوایی بدون سرنشیندر روندی که چین نامیده می شود، چین در تلاش است تا جایگاه خودروهای کنترل از راه دور را در تقریباً هر واحد ارتش تقویت کند. جوی تیان که می تواند تا 12 ساعت بدون وقفه در هوا بماند، از طریق اتصالی که از طریق ماهواره ارائه می شود کنترل می شود.

این پروژه تنها نیست. تلاش‌های مختلفی برای توسعه هواپیماهای بدون سرنشین با هدف تغییر اساسی پایگاه دفاع هوایی چین ادامه دارد. شمشیر تیز GJ-11بمب افکن رادارگریز و CH-7هواپیمای شناسایی در ارتفاع بالا که انتظار می رود در دهه 2030 وارد موجودی شود، به عنوان قطعات کلیدی در نظر گرفته می شود که جایگاه سیستم های مدیریت از راه دور را در استراتژی تقویت می کند. علاوه بر این، هواپیماهای نفوذی با هدف فرار از رادارها و پروژه‌های زیردریایی بدون سرنشین که می‌توانند از سامانه‌های سونار زیر دریا فرار کنند نیز در حال آشکار شدن هستند. این پیشرفت ها تصویری را ارائه می دهد که نشان می دهد عامل انسانی به طور فزاینده ای در میدان های نبرد آینده در پس زمینه باقی خواهد ماند.