در چارچوب “سمینارهای آموزش علم برای جامعه” که توسط دانشگاه Üsküdar برگزار شد، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی دانشگاه Üsküdar، عضو هیئت علمی گروه روانشناسی پروفسور دکتر تایفون دوغان با شرکت کنندگان دیدار کرد. پروفسور دکتر تایفون دوغان در سمیناری با عنوان “علوم اعصاب روابط انسانی: مغز اجتماعی” تاکید کرد که اساسی ترین ویژگی انسان این است که یک موجود اجتماعی است. پروفسور در سخنان خود اظهار داشت که سال هاست در زمینه روانشناسی مثبت گرا در زمینه شادی، امید و بهزیستی مطالعاتی انجام می دهد. دکتر تایفون دوغان گفت که اخیراً دوباره بر روابط انسانی و هوش اجتماعی تمرکز کرده است. دکتر تایفون دوغان گفت: “اگر بخواهیم یک انسان را با یک صفت تعریف کنیم، دقیق ترین عبارت “موجود اجتماعی” خواهد بود. مغز ما واقعاً بر این اساس شکل می گیرد. از لحظه تولد تا پایان زندگی ما به افرادی نیاز داریم که به دنبال ما باشند، در مورد ما تعجب کنند، باعث شوند احساس امنیت کنیم و به ما اهمیت دهند. روابط انسانی عادت طبیعی ما است.” همزمانی روابط را تقویت می کنددر این سمینار پروفسور بر مفاهیم همزمانی، هارمونی و همگامی تاکید کرد. دکتر دوغان اظهار داشت که دو یا چند نفر با هم کار می کنند اثرات قوی بر مغز ایجاد می کنند. دکتر دوغان گفت: “نفس کشیدن با هم، ژست ها و حالات چهره مشابه، ریتم صحبت کردن و حتی ضربان قلب به هم نزدیک شدن باعث ایجاد پیوند قوی بین افراد می شود. این وضعیت مانند پیوند دو نفر با یکدیگر است. مغز به این پیوند پاداش می دهد.” پروفسور توضیح داد که اساس این مکانیسم پاداش، هورمون اکسی توسین است. دکتر دوغان اظهار داشت که اکسی توسین در بین مردم به عنوان هورمون عشق، پیوند و اعتماد شناخته می شود. دکتر دوغان گفت: “وقتی هماهنگی حاصل شود، اکسی توسین ترشح می شود. اکسی توسین همچنین باعث کاهش ترشح کورتیزول می شود که به هورمون استرس معروف است. بنابراین استرس کاهش می یابد، اعتماد افزایش می یابد و درگیری ها کاهش می یابد. همچنین این مکانیسم در کاهش مشاجرات بین همسران و دعواهای بین فرزندان نقش مهمی ایفا می کند.” او گفت. در آغوش گرفتن، راه رفتن با هم، حتی آواز خواندن موثر است.پروفسور دکتر دوغان با بیان اینکه راه های بسیار ساده ای برای افزایش ترشح اکسی توسین در زندگی روزمره وجود دارد، گفت: فعالیت های انجام شده با هم باعث تقویت روابط می شود. آشپزی با هم، آواز خواندن، انجام حرکات موزون، رقصیدن، راه رفتن با سرعت یکسان، حتی در آغوش گرفتن طولانی مدت ترشح اکسی توسین را افزایش می دهد. پروفسور دکتر دوغان گفت: در آغوش گرفتن، به ویژه آغوشی که بیش از 20 ثانیه طول بکشد، تأثیر آرامش بخشی بر افراد دارد. دکتر دوغان با بیان اینکه نمازهای دسته جمعی، سفره های افطار، تماشای فیلم یا مسابقات با هم نیز از همین مکانیسم حمایت می کند، گفت: وقتی افراد با یک ریتم مشترک ملاقات می کنند، ارتباط روانی بیشتری با یکدیگر پیدا می کنند. او گفت. اکسی توسین سیستم هشدار مغز را آرام می کندپروفسور همچنین در این سمینار توضیحاتی درباره عملکرد مغز ارائه کرد. دکتر دوغان گفت: اکسی توسین در ناحیه هیپوتالاموس مغز ترشح می شود و مستقیماً آمیگدال را تحت تأثیر قرار می دهد. پروفسور دکتر دوغان با بیان اینکه آمیگدال سیستم هشدار اولیه و هشدار دهنده مغز است، گفت: “وقتی آمیگدال خطر را احساس می کند، ما را مضطرب می کند و هورمون های استرس را فعال می کند. با این حال، اکسی توسین پیام “همه چیز خوب است، شما در امان هستید” به آمیگدال می دهد. بنابراین، قبل از بروز آنها از استرس جلوگیری می شود. او گفت. از مذاکرات تجاری تا روابط خانوادگی موثر استپروفسور دکتر دوغان با بیان اینکه همزمانی پیامدهای مهمی نه تنها در روابط خانوادگی بلکه در زندگی تجاری و تحصیلی دارد، اظهار داشت که هماهنگی زبان بدن به ویژه باعث افزایش اعتماد بین افراد می شود. “همگام سازی در مصاحبه های شغلی، روابط معلم و دانش آموز، روابط درمانگر و مشتری بسیار مهم است. توسعه زبان بدنی که با طرف مقابل سازگار باشد، امکان پذیرش را افزایش می دهد.” پروفسور دکتر دوغان گفت که یکی از مهمترین عناصر موفقیت در فرآیندهای درمانی، هماهنگی ایجاد شده با مشتری است. همچنین یادگیری را تقویت می کندپروفسور بیان کرد که هماهنگی بین معلم و دانش آموز تاثیر مستقیمی بر یادگیری دارد. دکتر دوغان اظهار داشت که این یکی از دلایل اصلی بهره وری بیشتر دروس معلمان محبوب است. دکتر دوغان گفت: “وقتی هماهنگی بین معلم و کلاس به دست می آید، دانش آموزان درس را بهتر می فهمند. در واقع، در زندگی ما مواقعی بوده است که همه ما درس معلمی را که دوستش داریم بهتر درک کرده ایم. دلیل اصلی این امر همگام سازی است.” او بیان کرد. تنهایی در ذات ما نیستپروفسور دکتر دوغان با تاکید بر اینکه انسان موجودی اجتماعی است، اظهار داشت که تنهایی عواقب جدی در سطح بیولوژیکی دارد و گفت: “تنهایی با طبیعت ما سازگار نیست. پس تنهایی چه می کند؟ چرا به ما استرس وارد می کند؟ مطالعاتی در این زمینه وجود دارد. در مطالعه کاچیوپو، از شرکت کنندگان خواسته شد تا میزان احساس تنهایی خود را اندازه گیری کنند، همانطور که افراد در طول روز این نتیجه را احساس کردند. کورتیزول ترشح می کنند که انگار مورد حمله فیزیکی قرار گرفته اند.” پروفسور دکتر دوغان با بیان اینکه تنهایی باعث ایجاد واکنش “جنگ یا گریز” در بدن می شود، گفت که این امر بر سیستم ایمنی و خواب تأثیرات منفی دارد. پروفسور دکتر دوغان گفت: “در صورت احساس تنهایی بدن ما به حالت هشدار می رود. کورتیزول افزایش می یابد. این سیستم ایمنی بدن ما را ضعیف می کند و الگوی خواب ما را مختل می کند. یکی از دلایل مهم بیدار شدن در شب هورمون استرس بالا است. مغز به گونه ای کار می کند که گویی خطر دائمی وجود دارد.” او گفت. پیوند اجتماعی یک داروی شیمیایی استپروفسور همچنین نمونه هایی از آزمایش های حیوانی را در این سمینار به اشتراک گذاشت. دکتر Tayfun Doğan گفت: “آزمایشات روی موش های فلج نشان می دهد که موش ها در یک محیط اجتماعی خیلی سریع تر بهبود می یابند. در موش های جدا شده تقریبا هیچ بهبودی وجود ندارد. دلیل این امر هورمون اکسی توسین است. پیوند اجتماعی در واقع یک داروی شیمیایی است.” پروفسور اظهار داشت که حتی اگر اکسی توسین مصنوعی تجویز شود، بهبودی تسریع می شود. دکتر دوغان اما تاکید کرد که باید از راه های طبیعی به این امر رسید و گفت: “از اینجا نتیجه نمی گیریم که برو و اکسی توسین بگیر.” او بیان کرد. اعتیاد جبران از دست رفته ارتباط اجتماعی است“اعتیاد تلاشی است برای جبران از راه های مصنوعی زمانی که ما نمی توانیم مواد شیمیایی مورد نیاز خود را از روابط اجتماعی دریافت کنیم.” پروفسور دکتر دوغان با بیان اینکه این وضعیت فقط به اعتیاد به مواد محدود نمی شود، گفت: افرادی که نمی توانند ارتباطات اجتماعی کافی برقرار کنند سعی می کنند این کمبود را با مواد غذایی، اینترنت، قمار یا سایر اعتیادها پر کنند، تنهایی دردناک است و افراد به دنبال راه های مختلفی برای کاهش این درد هستند. تنهایی یک زنگ خطر استپروفسور دکتر دوغان با بیان اینکه تنهایی معنایی تکاملی دارد، گفت: “اگر تنهایی چیزی لذت بخش بود، نوع انسان ناپدید می شد. تنهایی پیام “برو و معاشرت” را به ما می دهد. درست مانند گرسنگی… همانطور که گرسنگی به ما می گوید “غذا پیدا کن”، تنهایی به ما می گوید “مردم را پیدا کن”. او گفت. زندگی مدرن شهری به “باغ وحش انسانی” تبدیل می شودپروفسور دکتر دوغان با اشاره به اینکه زندگی مدرن باعث افزایش تنهایی می شود، گفت: “زندگی آپارتمانی، افراد تنها… در واقع همه ما مانند موش های منزوی هستیم. به همین دلیل است که افسردگی، اعتیاد و رفتارهای پرخوری در حال افزایش است. دزموند موریس از اصطلاح “باغ وحش انسانی” برای شهرهای مدرن استفاده می کند. اگر باغ وحش برای طبیعت انسان مناسب نیست، طبیعت حیوانات مناسب نیست. او گفت. اجتماعی شدن به طور فیزیکی مغز را تغییر می دهدپروفسور همچنین به تأثیرات تعامل اجتماعی بر ساختار مغز اشاره کرد. دکتر دوغان این یافته های علمی را اینگونه توضیح داد: “پوسته مغز افرادی که در یک محیط اجتماعی زندگی می کنند ضخیم تر می شود. ماده ای که ما به آن BDNF می گوییم که برای رشد مغز بسیار مهم است، افزایش می یابد. ارتباطات بین نورون ها قوی تر می شود. به عبارت دیگر معاشرت نه تنها از نظر روانی بلکه از نظر فیزیولوژیکی نیز باعث بهبود مغز می شود.” دکتر تایفون دوغان گفت که تحقیقات علمی چندین ساله نقش تعیین کننده روابط انسانی بر کیفیت زندگی را آشکار کرده است. تاثیرات روابط انسانی بر سلامتی و شادی چیست؟پروفسور دکتر دوغان با جلب توجه به مطالعه مشهور جهانی هاروارد در سخنرانی خود تأثیر روابط انسانی بر سلامتی و شادی را با این عبارات توضیح داد: “تحقیق معروفی وجود دارد که اغلب در رسانه ها از آن به عنوان پژوهش شادی هاروارد یاد می شود، اما نام واقعی آن پژوهش توسعه بزرگسالان هاروارد است. از سال 1938 شروع می شود و امروز بررسی می شود که ارزش خون هر سال از شرکت کنندگان گذشته است. انجام میشود، آزمونهای روانشناختی انجام میشود و متغیرهای زیادی مانند شغل، پول، وضعیت بررسی میشوند، اما نتیجه بسیار واضح است: عامل شماره یک در شادی و سلامت، روابط انسانی است. طول عمر روابط خوب پروفسور همچنین به اثرات آن بر بیماری ها اشاره کرد. دکتر دوغان گفت: “اگر روابط انسانی خوب باشد، رضایت شخصی زیاد است، تنهایی کم است، آلزایمر کمتر دیده می شود، افراد سالم تر هستند و عمر طولانی تری دارند. اما اگر تنهایی وجود داشته باشد، بیماری هایی مانند مرگ زودرس، حمله قلبی و زوال عقل بیشتر است. به همین دلیل است که زندگی خوب با روابط خوب ساخته می شود.” او گفت. تنهایی خطر مرگ زودرس را افزایش می دهدپروفسور دکتر دوغان با اشاره به تحقیقات گسترده در مورد اثرات تنهایی بر سلامت گفت: “متاآنالیزهای انجام شده بر روی 3 میلیون نفر نشان می دهد که تنهایی مزمن خطر مرگ زودرس را بین 20 تا 30 درصد افزایش می دهد. همچنین خطر زوال عقل و بیماری های قلبی را افزایش می دهد. در واقع تنهایی مزمن به اندازه 15 نخ سیگار مضر است.” او بیان کرد. روابط بد می تواند مضرتر از تنهایی باشدپروفسور دکتر دوغان با تاکید بر اهمیت روابط سالم، با بیان اینکه هر پیوند اجتماعی مثبت نیست، گفت: “این درست نیست که برای تنها نماندن به هر رابطه ای چنگ بزنیم. باید از افرادی که وارد زندگی ما می شوند این سوال را بپرسیم: آیا برای من بهتر از تنهایی خواهید بود یا زیبایی تنهایی را به من یادآوری می کنید؟” چون روابط بد گاهی بیشتر از تنهایی صدمه می زند.» او گفت. درد جدایی پایه بیولوژیکی داردپروفسور دکتر دوغان با بیان اینکه درد عاطفی افراد هنگام جدا شدن از عزیزانشان مشابه بیولوژیکی دارد، گفت: “وقتی در کنار افرادی هستیم که دوستشان داریم، مغزمان به مواد شیمیایی خاص عادت می کند. در صورت جدا شدن، از دست دادن یا دوری، این مواد قطع می شود و نوعی محرومیت را تجربه می کنیم. به همین دلیل است که رنج می بریم. به مرور زمان این وضعیت شروع می شود و مغز او را می پذیرد.” او بیان کرد. تقویت روابط اکسی توسین تولید می کند، روابط سمی استرس را افزایش می دهدپروفسور همچنین در این سمینار به مفاهیم روابط «پرورش» و «مسموم» پرداخت. دکتر دوغان گفت: “ما یک سبک رابطه ذاتی نداریم. آن را بعداً یاد می گیریم. روابط پرورشی روابطی هستند که احترام، صمیمانه، حمایت کننده هستند و باعث می شوند طرف مقابل احساس ارزشمندی کند. این نوع روابط باعث تولید اکسی توسین می شود. روابط مسموم، روابطی هستند که انتقاد می کنند، تحقیر می کنند، پر از خشم هستند و به عزت نفس طرف مقابل آسیب می رسانند.” او گفت. پشتیبانی اجتماعی سرعت بهبود را افزایش می دهدپروفسور همچنین به تأثیر پیوندهای اجتماعی بر سلامت جسمانی اشاره کرد. دکتر دوغان گفت: “وقتی اکسی توسین ترشح می شود، ترمیم سلولی افزایش می یابد و اثر تسکین دهنده طبیعی درد رخ می دهد. اگر افراد حامی پس از جراحی وجود داشته باشند، تصادفی نیست. بهبودی سریعتر است. حمایت اجتماعی یک شفا است.” او گفت. حداقل سه بار در روز بغل کنیدپروفسور همچنین پیشنهادات ساده ای را به اشتراک گذاشت که می تواند در زندگی روزمره اعمال شود. دکتر دوغان به ویژه به اهمیت تماس و ارتباط فیزیکی توجه کرد و گفت: “حداقل در آغوش گرفتن 20 ثانیه ای اکسی توسین ترشح می کند. حداقل سه بار در روز در آغوش بگیرید. تماس چشمی برقرار کنید، تلفن را پشت میز شام بگذارید، وقت خود را با هم بگذرانید. حتی لطف های کوچک تأثیرات بزرگی ایجاد می کند. کسی که کار خوب انجام می دهد خوشحال تر از کسی است که یک مکالمه کوچک را دریافت می کند، زیرا بزرگ ترین کمک را دریافت می کند. سطح اکسی توسین فرد.” او گفت. اجتماعی شدن پیری را به تاخیر می اندازدپروفسور همچنین به اثرات بیولوژیکی اجتماعی شدن پرداخت. دکتر دوغان به نکته مهمی در مورد پیری سلول ها توجه کرد و گفت: “ساختارهایی که ما تلومر می نامیم، تعیین کننده پیری سلول ها هستند. اجتماعی شدن کوتاه شدن این ساختارها را کند می کند. به عبارت دیگر، روابط اجتماعی زندگی طولانی تر و سالم تری را فراهم می کند.” پروفسور در سخنرانی خود از شرکت کنندگان خواست. دکتر دوغان گفت: “قلب خود را گرم کنید. چیزهایی را که برای شما خوب است در زندگی خود قرار دهید. پیوندهای عمیقی برقرار کنید، نیکی کنید، با عزیزان خود تماس بگیرید. هر شخصی باید حداقل روزی یک بار عبارت “خوشحالم که شما را دارم” بشنود. اگر این را نمی شنوید به دیگران بگویید. پروفسور در پایان سمینار به سوالات شرکت کنندگان پاسخ دادند. دکتر دوغان با یادآوری اینکه انسان ها موجوداتی اجتماعی هستند، گفت: ما به هم نیاز داریم، این یک تجمل نیست، یک نیاز اساسی است. وی در پایان سخنان خود گفت: منبع: (BYZHA) خبرگزاری بیاض
