یاسمین یالچین، روانشناس بالینی بیمارستان دانشگاه Üsküdar NPİSTANBUL، در مورد تأثیرات منفی روابط یک طرفه (پاراجتماعی) که در عصر دیجیتال گسترده شده است، بر روانشناسی و بدن انسان صحبت کرد.
روابط یک طرفه ترجیح داده می شوند زیرا ایمن و قابل کنترل هستند!
یاسمین یالچین، روانشناس بالینی اشاره می کند که در حالی که روابط انسانی به ظاهر در عصر دیجیتال افزایش می یابد، نزدیکی “واقعی” به تدریج در حال کاهش است. ارتباطاتی که از طریق رسانههای اجتماعی، صفحهنمایشها و هوش مصنوعی ایجاد میشود، احساس دائمی دسترسی را به فرد میدهد؛ با این حال، این تماس اغلب فاقد تعامل و عمق است.» او گفت.
یالچین با بیان اینکه این سبک دلبستگی در روانشناسی «پارااجتماعی شدن» نامیده می شود، گفت: «این روابط یک طرفه که فرد با یک چهره صفحه نمایش، یک تولیدکننده محتوا یا هوش مصنوعی برقرار می کند، به طور فزاینده ای ترجیح داده می شود زیرا ایمن و قابل کنترل هستند. او گفت.
روانشناسی انسان نه تنها با اعتماد، بلکه با تعامل متقابل رشد می کند!
یاسمین یالچین، روانشناس بالینی، با اشاره به اینکه پیوندهای فرااجتماعی خطر طرد شدن و ناامیدی را کاهش می دهد، گفت: “فرد می تواند احساس نزدیکی را بدون آسیب دیدگی، بدون تلاش و بدون وارد شدن به عدم اطمینان تجربه کند.” او گفت.
با این حال، یالچین با بیان اینکه روانشناسی انسان نه تنها با اعتماد، بلکه با تعامل متقابل توسعه می یابد، گفت که روابط واقعی مستلزم تماس، پاسخ عاطفی و هماهنگی است. وی اظهار داشت که وقتی این عناصر وجود نداشته باشند، ممکن است فرد فاقد ارتباط عمیق باشد، حتی اگر احساس کند در یک رابطه است.
فرد ناخودآگاه منطقه راحتی خود را تنگ می کند!
یاسمین یالچین، روانشناس بالینی با تاکید بر اینکه فرد برای مدت طولانی از روابط واقعی دور بماند، ممکن است رکود ذهنی و عاطفی رخ دهد و ادامه داد:
بی میلی نسبت به زندگی، دشواری در تصمیم گیری، رفتارهای تعلل آمیز و احساس پوچی درونی از جمله بازتاب های رایج این فرآیند است. احساسات در سطح باقی می مانند؛ فرد ممکن است در عین حال احساس تنهایی به چیزی داشته باشد. از آنجایی که نیاز به صمیمیت به طور کامل برآورده نشده است، این روابط واقعی شروع به درک و احساس خطر می کند. به جای ایجاد پیوندهای متقابل، تماشا کردن، دنبال کردن و ماندن در فاصله آسان تر است. بنابراین، فرد ناآگاهانه منطقه راحتی خود را محدود می کند.
وقتی احساسات را نمی توان بیان کرد، بدن شروع به صحبت می کند!
یالچین با بیان اینکه بدن انسان نمی تواند نسبت به این عدم تماس بی تفاوت بماند، گفت: سیستم عصبی توسط محرک های رابطه ای زنده مانند لمس، تماس چشمی، لحن صدا و واکنش احساسی تنظیم می شود. او گفت.
یالچین با بیان اینکه وقتی این نیازها برآورده نشود، بدن وارد عمل می شود، گفت: علائم روان تنی مانند دردهای غیر قابل توضیح، خستگی مزمن، مشکلات گوارشی، تنش عضلانی، تپش قلب و تنگی نفس ممکن است در این فرآیند افزایش یابد. وقتی احساسات در یک رابطه قابل بیان یا تجربه نباشد، بدن شروع به صحبت می کند. بیانیه را بیان کرد.
انسان با تماس و متقابل وجود دارد!
یاسمین یالچین، روانشناس بالینی، با تاکید بر اینکه پیوندهای ایجاد شده با هوش مصنوعی زمینه قابل توجهی را در این مرحله ایجاد می کند، گفت: “این واقعیت که تجربه رابطه ای غیرقابل قضاوت، همیشه در دسترس و بدون آسیب را ارائه می دهد، این پیوندها را جذاب می کند.” او گفت.
با این حال، یالچین با اشاره به اینکه سیستم عصبی انسان تنها توسط یک سیستم عصبی زنده دیگر قابل تنظیم است، سخنان خود را اینگونه به پایان رساند:
پیوندهای مصنوعی می توانند تسکین موقتی ایجاد کنند؛ تعادل و رفاه دائمی با روابط واقعی و متقابل امکان پذیر است. برقراری رابطه نزدیک یک انتظار عاشقانه نیست، بلکه یک نیاز روانی و بیولوژیکی است. هنگام ارزیابی بهزیستی ذهنی، عاطفی و جسمی، لازم است نه تنها به سطح استرس نزدیک شود، بلکه باید دیدی جامع از این که فرد در چه زمینه هایی ارتباط دارد و چگونه فرد در آن ارتباط دارد دوری کند. نه تنها با تماشا، بلکه از طریق تماس و متقابل وجود دارد.”
