
دنیای تجارت شرکتیهمیشه با انگیزه، پرانرژی و متعهد به شغل خود ظاهر شوید، مطمئن ترین راه برای بالا رفتن از نردبان شغلی است. با این حال، تحقیقات پیشگامانه در زمینه مدیریت و توسعه سازمانی نشان داده است که این تصور ریشهدار میتواند به یک تله موذی تبدیل شود که علیه کارکنان کار میکند. دانشگاه شمال شرقیاز پروفسور دکتر به سرپرستی سنگ بائه از بخشهای مختلف 4 هزار و 300مطالعه طولی، که با بیش از 100 شرکتکننده انجام شد، بهای سنگین نامرئی فداکاری و نگرش مشتاقانه را در محل کار نشان داد.
“ایمان خالص” مدیران: کسانی که عاشق شغل خود هستند، هر باری را حمل می کنند
نتایج تحقیق یک خطای منطقی بزرگ را نشان داد که مدیران هنگام نزدیک شدن به روانشناسی کارکنان مرتکب می شوند. ادبیات “ساده سازی انگیزشی”با توجه به این وضعیت، کارفرمایان این واقعیت را که کارکنان از وظایف اولیه خود لذت می برند، این گونه تعبیر می کنند که انواع کارها را با اشتیاق می پذیرند.
پروفسور دکتر بائه این وضعیت موجود در مدیران را به عنوان “باور خالص” توصیف می کند. در آزمایش اول، دو مدل کارمند به مدیران ارائه شد که تواناییها و عملکردشان برابر بود، اما سطوح لذت از کار متفاوت بود. نتایج قابل توجه بود: 55 درصد از مدیران; صرف نظر از سن، جنس، سابقه کار یا وضعیت عملکرد، ترجیح داد کارهای اداری، سازمانی و وظایف اضافی غیر معمول را مستقیماً به کارمندی که به نظر میرسید «انگیزه درونی بالایی» دارد، محول کند.
پرسنل مشتاق در داده های پاداش مستثنی هستند
در مرحله دوم مطالعه، یک آزمایش گروهی برای تجسم بی عدالتی در دنیای تجارت انجام شد. در این شبیه سازی که از گروه های سه نفره تشکیل شده بود، دو کارمند برای دریافت پاداش نقدی (پاداش) به رقابت پرداختند و از مدیران خواسته شد تا در میانه مسابقه به یکی از کارمندان یک کار اضافی اختصاص دهند. برای مدیران مشخص بود که این وظیفه اضافی به طور جدی شانس کارکنان را برای دریافت پاداش کاهش می دهد.
با وجود این، 74 درصد از مدیران بار اضافی را بر دوش کارمندی گذاشتند که به نظر وفادارترین و با انگیزه ترین کارش به نظر می رسید. با توجه به این مکانیسم تصمیم گیری، اکثر کارمندانی که در محل کار شور و شوق بالایی از خود نشان می دادند، پاداش های مالی را که مستحق آن بودند از دست دادند. دادهها ثابت میکنند که تنها 30 درصد از کارکنان با انگیزه درونی بالا میتوانند به پاداشهای مورد نظر خود برسند، در حالی که بقیه تحت فشار کاری اضافی له میشوند و به حاشیه رانده میشوند.
خطر فرسودگی آرام: رضایت به سرعت کاهش می یابد
در حالی که مدیران تخمین زدند که وظایف اضافی که محول میکنند، انگیزه و رضایت شغلی کارکنان را تنها به میزان ناچیز 0.2 کاهش میدهد، این کاهش به عنوان یک امتیاز کامل برای کارکنان مشتاق ثبت شد. این نشان می دهد که اشتیاق افرادی که به شغل خود عشق می ورزند آنها را از فرسودگی محافظت نمی کند، بلکه برعکس باعث می شود که نسبت به موسسه احساس رنجش زیادی داشته باشند زیرا پاداشی که شایسته آن است را دریافت نمی کنند.
پروفسور دکتر سنگ بائه تأکید می کند که مدیران معمولاً این اقدامات را با نیت بد انجام نمی دهند، بلکه با فشار و کمبود وقت با این اصرار عمل می کنند که «با خیال راحت کار را به چه کسی بسپارم». با این حال، این رفلکس باعث می شود که شرکت ها در سکوت، ارزشمندترین منابع انسانی خود را از دست بدهند. کارشناسان به مؤسسات توصیه می کنند که از این توزیع ناعادلانه کار جلوگیری کنند. او استفاده از بردهای دیجیتالی را توصیه میکند که تشخیص میدهند چه کسی چند کار اضافی را بر عهده میگیرد و سیستمهای مدیریت وظایف که به طور خودکار هشدارها را به سطح مدیریت در صورت اضافه بار ارسال میکنند.

İlk yorum yapan olun