8 نکته برای کاهش خطر لخته شدن خون در گرمای مرداد

گرمای مرداد نه تنها اثر خفه کننده ای ایجاد می کند، بلکه سلامت عروق را نیز تهدید می کند. از دست دادن مایعات، بی حرکتی طولانی مدت و اثرات منفی هوای گرم بر سیستم گردش خون، احتمال لخته شدن خون را به ویژه در افراد در معرض خطر افزایش می دهد. لخته شدن خون که در صورت عدم درمان می تواند منجر به عواقب جدی از آمبولی ریوی و سکته مغزی گرفته تا حمله قلبی شود، در صورت تشخیص زودهنگام و انجام اقدامات احتیاطی مناسب، تا حد زیادی قابل پیشگیری است. دکتر هدایت دمیر، جراح، از بخش جراحی قلب و عروق بیمارستان مموریال گوزتپه، نکات مهمی را که باید در مورد خطر لخته شدن خون در ماه های تابستان در نظر گرفت، توضیح داد.

1. لخته شدن خون را به عنوان یک مشکل ساده گردش خون در نظر نگیرید

لخته شدن خون وضعیتی است که در آن خون به طور غیرطبیعی در یک رگ خونی لخته می شود و رگ را به طور جزئی یا کامل مسدود می کند. این حالت معمولاً در رگ های پا رخ می دهد و “ترومبوز ورید عمقی” نامیده می شود. بزرگترین خطر این است که لخته ممکن است جدا شود و به ریه‌ها منتقل شود و باعث آمبولی ریوی تهدیدکننده زندگی شود. لخته‌ها همچنین می‌توانند منجر به سکته مغزی در رگ‌های مغزی و حمله قلبی در رگ‌های قلبی شوند. بنابراین، تشخیص و درمان زودهنگام از اهمیت بالایی برخوردار است.

2. گرمای تابستان محیط مساعدی را برای تشکیل لخته ایجاد می‌کند

در طول ماه‌های تابستان، بدن به دلیل تعریق بیش از حد مقدار قابل توجهی مایعات از دست می‌دهد. هنگامی که این از دست دادن به طور کافی جایگزین نشود، خون غلیظ می‌شود و تمایل به لخته شدن ممکن است افزایش یابد. هوای گرم همچنین باعث گشاد شدن رگ‌های خونی می‌شود. تجمع خون و کند شدن گردش خون، به ویژه در رگ‌های پا، محیط مناسبی را برای تشکیل لخته ایجاد می‌کند. هنگامی که برای مدت طولانی بی‌حرکت بمانید، اثر پمپاژ طبیعی عضلات ساق پا که خون را به قلب منتقل می‌کنند از بین می‌رود و خطر حتی بیشتر افزایش می‌یابد.

3. در سفرهای طولانی از حرکت غافل نشوید

پروازها، سفرهای اتوبوس یا سفرهای ماشین که بیش از چهار ساعت طول می‌کشد، می‌توانند خطر لخته شدن را افزایش دهند. رطوبت پایین در کابین هواپیما، به ویژه، باعث افزایش از دست دادن مایعات می‌شود، در حالی که نشستن در یک موقعیت برای ساعت‌ها، جریان خون در رگ‌های پا را کند می‌کند. بلند شدن و راه رفتن کوتاه هر 1-2 ساعت در طول سفر، انجام تمرینات مچ پا، نوشیدن مقدار زیادی آب و انتخاب لباس راحت، خطر را به میزان قابل توجهی کاهش می‌دهد.

4. برخی از افراد در معرض خطر بسیار بیشتری برای لخته شدن خون هستند.

افرادی که قبلاً لخته شدن خون را تجربه کرده‌اند، افراد بالای 60 سال، بیماران سرطانی، افرادی که تحت عمل جراحی بزرگ قرار گرفته‌اند، افرادی که مدت طولانی بستری بوده‌اند، زنان باردار و پس از زایمان، افراد چاق، سیگاری‌ها، بیماران مبتلا به دیابت و نارسایی قلبی و افرادی که اختلالات انعقادی ژنتیکی دارند، در گروه پرخطر قرار دارند. در ماه‌های تابستان، این افراد باید توجه بیشتری به میزان مصرف مایعات خود داشته باشند و از بی‌حرکت ماندن برای مدت طولانی خودداری کنند.

5. عادات روزانه سبک زندگی نقش مهمی در جلوگیری از لخته شدن خون دارند.

موثرترین راه برای جلوگیری از لخته شدن خون، حفظ عادات سبک زندگی سالم است. نوشیدن منظم آب بدون انتظار برای احساس تشنگی، پیاده‌روی روزانه و کسانی که پشت میز کار می‌کنند، هر ساعت بلند شدن و عدم ماندن در یک حالت برای مدت طولانی بسیار مهم است. حفظ وزن سالم، ترک سیگار و نظارت منظم بر بیماری‌های مزمن نیز از عوامل مهمی هستند که خطر را کاهش می‌دهند.

6. افراد در گروه خطر نباید از اقدامات پیشگیرانه غافل شوند

در افرادی که در معرض خطر بالای لخته شدن خون هستند، می‌توان از درمان‌های پیشگیرانه رقیق‌کننده خون یا جوراب‌های فشاری طبق توصیه پزشک استفاده کرد. با این حال، این کاربردها باید تحت نظر پزشک برنامه‌ریزی شوند. به ویژه برای بیمارانی که قبلاً لخته شدن خون را تجربه کرده‌اند، مهم است که در ماه‌های تابستان از معاینات خود غافل نشوند.

7. اگر این علائم را دارید، فوراً به پزشک مراجعه کنید

تورم، درد، افزایش دما و قرمزی در یک پا می‌تواند از علائم مهم ترومبوز ورید عمقی باشد. اگر لخته به ریه‌ها برسد، ممکن است تنگی نفس ناگهانی، درد قفسه سینه، تپش قلب و سرفه خونی رخ دهد. این علائم نیاز به مداخله فوری دارند و شما باید بدون تأخیر به نزدیکترین مرکز درمانی مراجعه کنید.

8. خطرات تهدیدکننده زندگی را می‌توان با اقدامات احتیاطی ساده پیشگیری کرد

لخته شدن خون بیماری است که در صورت تشخیص زودهنگام و درمان صحیح، می‌توان آن را تا حد زیادی کنترل کرد. به خصوص در ماه‌های تابستان، مصرف کافی آب، ورزش منظم، اجتناب از عدم تحرک طولانی مدت و جدی گرفتن عوامل خطر، نقش مهمی در پیشگیری از عواقب تهدیدکننده زندگی مانند آمبولی ریوی، سکته مغزی و حمله قلبی ایفا می‌کنند.