مدرس ببینید. نباحات شن: «محافظت بیش از حد ممکن است سطح اضطراب کودکان را افزایش دهد» مدرس برنامه رشد کودک دانشگاه روملی استانبول. ببینید. نباحات شن با بیان اینکه مشاهدات مبنی بر افزایش میزان اضطراب در کودکان در سال های اخیر ارتباط تنگاتنگی با نگرش والدین دارد، گفت: دور نکردن کودکان از همه خطرات، بلکه ارائه مهارت های مقابله با مشکلات برای آنها برای رشد سالم تعیین کننده است.
مدرس ببینید. نباحات شن: «محافظت بیش از حد ممکن است سطح اضطراب کودکان را افزایش دهد»
مدرس برنامه رشد کودک دانشگاه روملی استانبول. ببینید. نباحات شن با بیان اینکه مشاهدات مبنی بر افزایش میزان اضطراب در کودکان در سال های اخیر ارتباط تنگاتنگی با نگرش والدین دارد، گفت: دور نکردن کودکان از همه خطرات، بلکه ارائه مهارت های مقابله با مشکلات برای آنها برای رشد سالم تعیین کننده است.
“اضطراب یک احساس کاملا منفی نیست.”
مدرس اظهار داشت: در سال های اخیر مشاهدات مبنی بر اینکه کودکان بیشتر مضطرب هستند و در مقابله با استرس مشکل دارند، افزایش یافته است. ببینید. نباحات شن اظهار داشت که اضطراب یک احساس طبیعی و ضروری در یک سطح مشخص در طول فرآیند رشد است. شن گفت: “اضطراب به کودک کمک می کند تا محیط را بشناسد، خطرات را بشناسد و از خود محافظت کند. با این حال، زمانی که اضطراب پایدار شد و زندگی روزمره را تحت تاثیر قرار داد، باید با دقت رفتار شود.”
“کودکان اغلب از طریق رفتار خود اضطراب را ابراز می کنند.”
شن با تاکید بر اینکه اضطراب در کودکان همیشه به صورت کلامی بیان نمی شود، گفت: این احساس اغلب از طریق رفتار خود را نشان می دهد. شن با بیان اینکه طغیان ناگهانی عصبانیت، درونگرایی، نیاز به تایید مداوم، مشکل در جدایی، مشکلات خواب و خوردن از جمله بازتاب های رایج اضطراب است، اظهار داشت: جویدن ناخن، شب ادراری، رفتارهای تیک مانند و شکایات فیزیکی مانند معده یا سردرد نیز ممکن است همراه با این روند باشد. وی گفت: در محیط مدرسه، اضطراب را می توان بی میلی به شرکت در کلاس، پرهیز از اشتباه و عملکرد کمتر از حد مجاز دانست.
“نگرش بیش از حد محافظت کننده مهارت های مقابله ای را ضعیف می کند”
شن با بیان اینکه تلاش برای دور نگه داشتن کودکان از انواع خطرات اغلب با نیت خیر آغاز می شود، خاطرنشان کرد: در مواردی که مرزها مشخص نیست، این امر می تواند در دراز مدت پیامدهای منفی داشته باشد. شن گفت: “تصمیم گیری از طرف کودک، حل مشکلات از طرف او و تحت کنترل نگه داشتن او، در کوتاه مدت احساس اعتماد ایجاد می کند، اما در دراز مدت، کودک را از رشد مهارت های مقابله ای خود باز می دارد.” شن با بیان اینکه این وضعیت ممکن است باعث شود کودکان دنیا را خطرناکتر تصور کنند، اظهار داشت: ترس از اشتباه در کودکانی که فرصت زندگی تجربیات خود را ندارند افزایش مییابد و ممکن است در مواجهه با موقعیتهای جدید اضطراب شدید ایجاد شود. وی تاکید کرد: نگرانی والدین در مورد موفقیت تحصیلی، امنیت و پذیرش اجتماعی می تواند بدون آگاهی بر فرزندان منعکس شود.
“تاب آوری عاطفی مهارتی است که می توان آن را آموخت.”
شن با بیان اینکه تاب آوری هیجانی به معنای توانایی کودکان برای سازگاری با رویدادهای چالش برانگیز زندگی و کنار آمدن با احساسات منفی است، گفت: کودکان تاب آور کسانی نیستند که اضطراب را تجربه نمی کنند، بلکه آنهایی هستند که یاد گرفته اند با اضطراب کنار بیایند. وی بیان کرد که توانایی تحمل ناامیدی، کنار آمدن با شکست و ابراز احساسات به شیوه ای سالم از بخش های مهم این فرآیند است.
“رویکرد ایمن اما مشخص و محدود کودکان را تقویت می کند”
شن با بیان اینکه اساس حمایت از تاب آوری عاطفی کودکان، نگرش والدین قابل اعتماد اما باز محدود است، گفت: برآورده نشدن هر خواسته کودک به همان اندازه که پذیرش احساسات کودک مهم است، اهمیت دارد. وی اظهار داشت: اعطای مسئولیت های متناسب با سن کودکان، ایجاد فرصت های حل مسئله و اجازه دادن به آنها برای اشتباه باعث تقویت اعتماد به نفس کودکان می شود. شن تاکید کرد که نقش بزرگسالان حل مشکلات از طرف کودک نیست، بلکه هدایت فرآیند حل است و اظهار داشت که یک محیط ارتباطی باز که در آن کودکان بتوانند احساسات خود را بیان کنند، مدیریت سالم اضطراب را تسهیل میکند.
“اضطراب کودکان نیز تحت تاثیر شرایط اجتماعی است”
شن با بیان اینکه افزایش اضطراب در کودکان موضوعی نیست که فقط در درون خانواده به آن پرداخته شود، گفت: سیستم آموزشی، محتوای رسانه ای و انتظارات اجتماعی نیز بر دنیای عاطفی کودکان تاثیر می گذارد. شن با بیان اینکه رفتار کودکان اغلب باید به عنوان یک نیاز یا پیام ارزیابی شود تا یک مشکل، تاکید کرد که راه تربیت افراد قوی محافظت از کودکان در برابر همه مشکلات نیست، بلکه ارائه مهارت هایی برای ایستادگی در برابر مشکلاتی است که با آن مواجه هستند.
