به جای منتظر ماندن برای پیوند عضو سنتی برای درمان نارسایی کبدی مرحله نهایی (ESLD)، یک بیمار با سلول درمانی بازسازی کننده درمان شد. هدف این رویکرد فعال کردن سلول‌های کبدی برای رشد و عملکرد در یک محیط جایگزین در بدن است، و این اولین کاربرد قابل توجه است زیرا پتانسیل بالینی روش را نشان می‌دهد.
در این روش، سلول های کبدی گرفته شده از یک اهدا کننده سالم به غدد لنفاوی در ناحیه شکم بیمار تزریق می شود. غدد لنفاوی ریزمحیط مناسبی را برای این سلول ها فراهم می کنند و به آنها اجازه می دهد بافت های کبدی عملکردی را در طول زمان تشکیل دهند. ساختارهای کوچک اما عملکردی اندام‌مانند به‌وجود آمده تا حدودی کاری را که کبد اصلی نمی‌تواند انجام دهد، تصاحب می‌کند.
چگونه کار می کند؟
سلول های به دست آمده از اهداکننده با فرآیند خاصی تهیه شده و به صورت هدفمند در اختیار غدد لنفاوی قرار می گیرند. این گره ها سیگنال های حمایتی را برای تکثیر و سازماندهی سلول ها ارائه می دهند. در نهایت قادر به انجام وظایف فیلترینگ و متابولیک است جگر ماهواره ایبافت ها تشکیل می شوند. این درمان پتانسیل کاهش نیاز به پیوند را با تثبیت عملکرد کبد بیمار دارد.
چرا مهم است؟
چشمگیرترین وعده این رویکرد کارایی منابع است. در پیوند سنتی، یک عضو اهداکننده معمولاً یک گیرنده را نجات می‌دهد، در حالی که با استراتژی‌های بازسازی مبتنی بر سلول با سلول‌های اهداکننده جایگزین می‌شود. به طور همزمان یا متوالیاین فرصت را برای کمک به بیش از یک بیمار ایجاد می کند. وضعیت بیماری که اولین دوز را در محدوده مطالعات بالینی فاز 2a دریافت کرده است به عنوان منادی روش جدیدی در نظر گرفته می شود که می تواند جایگزینی برای روند انتظار میلیون ها نفر در لیست پیوند کبد باشد.
