داروسازان در روز پزشکی با پزشکان در خیابان ها قدم زدند و بار دیگر زخم های عمیق در سیستم مراقبت های بهداشتی ترکیه را آشکار کردند. افزایش خشونت هر روز، کمبود مواد مخدر و نگرانی همکاران در مورد آینده، آسیب پذیرترین نقاط جامعه را تحت تأثیر قرار می دهد. پست های سیملا دیلارا سزگین از اتاق داروسازان استانبول یادآور این واقعیت است: رویدادهای وحشتناک در بیمارستان های دولتی اکنون به یک خطر عادی تبدیل شده است. از آن روزهای سیاه که چهار داروساز جان خود را از دست دادند، داروخانه ها خشونتو ناامنیاو مبارزه می کند. حملات معتادان به مواد مخدر یا تنش های ناشی از مشکلات اقتصادی، ایمنی جان داروسازان را به یک نخ آویزان می کند. اقدام فوری ضروری است. در غیر این صورت، این مشکلات بزرگتر می شود و همه را تحت تاثیر قرار می دهد.
در این محیط، در حالی که دسترسی به پزشک یا قرار ملاقات برای شهروندان به طور فزاینده‌ای دشوار می‌شود، داروخانه‌ها همچنان آسان‌ترین ایستگاه‌های بهداشتی هستند. با این حال، مشکل تنها به ورود به در ختم نمی شود. مسئله واقعی از قفسه ها شروع می شود. کمبود دارومراقبت های بهداشتی با کیفیت را غیرممکن می کند. وقتی نتوانیم نسخه ها را به طور کامل پوشش دهیم، درمان ها ناتمام مانده و بیماران رنج می برند. همانطور که سزگین تاکید کرد، اگر اقدامات رادیکال تا سال 2026 انجام نشود، این بحران عمیق تر خواهد شد. به عنوان مثال، افزایش محدودیت‌های واردات و مشکلات تولید در سال‌های اخیر، کسری زیادی در ذخایر داروهای ضروری ایجاد کرده است. هنگامی که یک بیمار نمی تواند داروهای قلب خود را پیدا کند، به یک اورژانس ملی تبدیل می شود، نه فقط یک مشکل داروخانه. به‌عنوان داروساز، در حالی که هر روز با این قفسه‌های خالی دست و پنجه نرم می‌کنیم، از مقامات انتظار گام‌های مشخصی داریم – به عنوان مثال، سیاست‌هایی برای تقویت زنجیره تأمین و مشوق‌های تولید داخلی.
علاوه بر خشونت و قحطی، آینده حرفه داروسازی نیز در معرض تهدید بزرگی قرار دارد. گشایش بی رویه دانشکده ها و از دست دادن کیفیت آموزش منجر به بیکار شدن هزاران جوان می شود. در طول پنج سال گذشته، صندلی های دانشکده داروسازی بیش از 50 درصد افزایش یافته است، اما فرصت های شغلی برای فارغ التحصیلان به همان میزان افزایش نیافته است. این وضعیت خواهد بود داروساز بیکارمی تواند یک ارتش ایجاد کند. در حالی که قوانین افتتاح داروخانه بر اساس معیارهای جمعیت مانع فارغ التحصیلان جدید می شود، راه حل این است که فرصت های بیشتری در موسسات دولتی فراهم شود. استخدام داروسازباید اجباری شود. مثلاً قاعده استخدام داروساز بر حسب تعداد تخت در بیمارستان ها نباید روی کاغذ بماند. این هم کیفیت خدمات را بهبود می بخشد و هم جوانان را برای آینده آماده می کند. در آموزش و پرورش صرفاً کاهش سهمیه ها کافی نیست. به روز رسانی برنامه های درسی و افزایش تجربه عملی ضروری است. فارغ التحصیلی از یک داروساز بدون مواجهه با واقعیت های موجود در این زمینه، هم برای خود و هم برای جامعه خطر دارد.
حقوق داروسازان شاغل در بخش دولتی نیز از سایر متخصصان مراقبت های بهداشتی عقب است. اگر برابری در مواردی مانند ضرایب حقوق، کمک هزینه استهلاک و شرایط بازنشستگی تامین نشود، انگیزه کاهش می یابد و کیفیت خدمات آسیب می بیند. در روزهایی مانند 14 مارس، داروسازان زنجیره سلامتنقش آن در باید به خاطر داشت. آنها فقط دارو توزیع نمی کنند. نقش کلیدی در درمان بیماران دارد. به عنوان مثال، یک داروساز می تواند با بررسی تداخلات دارویی بیمار، جان افراد را نجات دهد. با این حال، این تلاش ها در سیستم فعلی به اندازه کافی قدردانی نمی شود. برای برابری، شایستگی باید مبنای و عمومی باشد حقوق داروسازباید بهبود یابد. طبق آخرین داده ها، میانگین حقوق داروسازان دولتی 20 درصد کمتر از سایر پرسنل مراقبت های بهداشتی است. رفع این شکاف باعث احیای این بخش خواهد شد.
با نگاهی به آمار حوادث خشونت آمیز، تعداد حملات به داروخانه ها در پنج سال گذشته دو برابر شده است. اینها فقط رویدادهای فردی نیستند، بلکه بازتابی از یک مشکل اجتماعی هستند. تنش های اقتصادی، تورم و بیکاری مردم را تهاجمی تر می کند. داروخانه ها هدف این عصبانیت هستند. برای اینکه یک قدم جلوتر بمانید، باید پروتکل های ایمنی داروخانه ها ایجاد شود – به عنوان مثال، دکمه های اضطراری یا استخدام پرسنل امنیتی. به همین ترتیب، در مورد کمبود دارو، مدل های موجود در کشورهای اتحادیه اروپا قابل بررسی است. در آنجا بحران ها به لطف سیستم های ملی جوراب ساق بلند به حداقل می رسد. اگر اقداماتی برای ایجاد چنین سیستمی در ترکیه انجام می شد، هم داروسازان و هم بیماران خیالشان راحت بود.
آینده در معرض تهدید است
مشکلات آموزش داروسازی آینده این حرفه را متزلزل می کند. کاهش سهمیه ها گام مثبتی است اما تصمیم دیرهنگام است. فارغ التحصیلان فعلی برای رقابت در بازار کار مشکل دارند. با توجه به معیارهای جمعیتی، افتتاح داروخانه جدید تقریبا غیرممکن است. راهکار اجرای تعهد داروسازان با توجه به تعداد تخت ها و افزایش اشتغال عمومی است. به عنوان مثال، دو برابر شدن تعداد داروسازان در بیمارستان های بزرگ، فرصت های شغلی ایجاد می کند و کیفیت خدمات را بهبود می بخشد. علاوه بر دروس نظری، تمرینات میدانی باید در آموزش اجباری شود. یک داروساز باید با تعامل با بیماران واقعی آموزش ببیند، نه فقط دانش کتاب. این امر شهرت این حرفه را افزایش می دهد و باعث می شود نسل های آینده احساس امنیت کنند.
با نگاهی به روندهای جهانی در صنعت داروسازی، فناوری هایی مانند دیجیتالی شدن و هوش مصنوعی انقلابی در داروسازی ایجاد کرده اند. در ترکیه، اگر داروسازان تشویق به پذیرش این فناوری ها شوند، ممکن است مشکلات کمبود کاهش یابد. برای مثال، سیستم‌های مدیریت موجودی هوشمند می‌توانند تقاضای دارو را پیش‌بینی کنند. با این حال، آموزش و پشتیبانی منابع برای چنین نوآوری هایی ضروری است. داروسازان باید در نقش مشاور باشند، نه فقط توزیع کننده. آموزش بیماران در مورد استفاده از دارو، موفقیت درمان ها را افزایش می دهد. به هر حال، نظام سلامت یک کل است. وقتی صدای داروسازان به گوش می رسد، همه برنده می شوند.
وقتی صحبت از ریشه های خشونت می شود، عوامل اجتماعی و اقتصادی تعیین کننده هستند. با افزایش مصرف مواد، داروخانه ها اولین نقطه تماس هستند. این هم ریسک و هم فرصت ایجاد می کند. داروسازان می توانند از طریق برنامه های آموزشی آگاهی خود را در مورد اعتیاد افزایش دهند. به عنوان مثال ارائه مشاوره رایگان در داروخانه ها باعث تقویت جامعه می شود. به همین ترتیب، برای تنش های اقتصادی، باید سیاست های عادلانه ای در قیمت گذاری دارو اعمال شود. ایجاد پل بین بیمار و داروساز، پایداری سیستم را تضمین می کند.
اگر نگاهی گذرا به تاریخچه حرفه داروسازی بیندازیم، از دوران عثمانی تا کنون ستون فقرات جامعه بوده است. در ترکیه مدرن، این نقش حتی مهمتر است. در آینده اگر حقوق داروسازان یکسان شود، سیستم بهداشت و درمان قوی تر خواهد شد. بر اساس داده ها، حقوق داروسازان در کشورهای اتحادیه اروپا دو برابر ترکیه است. برای رفع این شکاف نیاز به اصلاحات است. وقتی هر داروساز ایمن و با انگیزه باشد، بیماران نیز سود می برند. این زنجیره باید بدون گسست ادامه یابد.
