سنی که بدن تسلیم می شود برای اولین بار محاسبه شده است

محققان دانشگاه دالهوسی در کانادا به پویایی اساسی پیری انسان پی بردند. “تعادل آسیب و فرآیندهای تعمیر”او یک مدل ریاضی جدید ایجاد کرد که این مطالعه را به عنوان یک تحقیق مهم مورد بررسی قرار می‌دهد که هنوز در مرحله بررسی همتا است و به صورت پیش‌چاپ بر روی پلتفرم arXiv منتشر شده است. تجزیه و تحلیل های انجام شده بر روی داده های بهداشتی فعلی تغییراتی را در مشکلات سلامتی و ظرفیت های بهبودی که افراد با افزایش سن با آن مواجه می شوند، نشان می دهد.

این مطالعه بیش از 30 معیار را در رابطه با وضعیت سلامت 12920 نفر که برای مدت طولانی تحت نظر بودند، ارزیابی کرد. «شاخص شکنندگی»با استفاده از معیاری که به نام آن نامگذاری شده توجه را به خود جلب می کند. مشاهده شده است که با افزایش سن، هم بیماری و هم زمان بهبودی بدن افزایش می یابد. این مطالعه نشان می دهد که بین سنین 73 تا 76 سالگی “نقطه اوج” وجود دارد، زمانی که توانایی بدن برای بهبودی نمی تواند با سرعت مشکلات سلامتی هماهنگ شود.

محدودیت ها و پیش بینی های بیولوژیکی انسان

دانشمندان این نقطه را “آستانه شکنندگی” می نامند و بیان می کنند که بخشی طبیعی از روند پیری است. با این حال، آنها تأکید می کنند که این یافته ها نشان دهنده روندهای احتمالی هستند، نه محدودیت های قطعی. گلن پریدهام، دانشگاه دالاهو “ما در دوره ای زندگی می کنیم که به طور قابل توجهی توانایی استقامت و بازیابی را در حدود سن 75 سالگی از دست می دهیم. این کشف ممکن است به توسعه رویکردهای جدید در برنامه ریزی سیستم های بهداشتی کمک کند.”او گفت.

راههای بهبود سلامت و کیفیت زندگی

کارشناسان بیان می‌کنند که چنین مدل‌های ریاضی می‌توانند در پیش‌بینی خطراتی که ممکن است در دوران سالمندی ایجاد شود، مفید باشند. تاکید می شود اقداماتی که می توان برای تقویت وضعیت سلامت افراد قبل از این «نقطه بحرانی» انجام داد، ممکن است در بهبود کیفیت زندگی آنها مؤثرتر باشد. همچنین بیان شده است که سطوح آسیب پذیری را می توان با کاهش عوامل محیطی و استرس های سبک زندگی کاهش داد.

تحولات در تحقیقات پیری نشان می دهد که این روند با سرعت یکنواخت پیش نمی رود و ممکن است شتاب های دوره ای رخ دهد. این مطالعه مدل‌سازی ممکن است با گشودن افق‌های جدید در درک پیری بیولوژیکی، به توسعه استراتژی‌های سلامت شخصی و پایدار بهتر کمک کند. تصور می‌شود که فرآیندهای پیری را می‌توان با آزمایش مدل توسعه‌یافته بر روی ساختارهای مختلف اجتماعی و نمونه‌های بزرگ با دقت بیشتری برنامه‌ریزی کرد.