یکی از معتبرترین پروژه های آخرین دوره امپراتوری عثمانی و توسط سلطان عبدالحمید دوم ساخته شده است. “بزرگترین آرزوی من”راه آهن حجاز که با سخنان او در تاریخ ماندگار شد، یک قرن بعد با چهره ای مدرن بازمی گردد. این پروژه عظیم به دلیل گسست های ژئوپلیتیکی ناشی از جنگ جهانی اول ناتمام ماند. با اراده مشترک ترکیه، سوریه، اردن و عربستان سعودی در حال بازسازی است.
آستانه بحرانی در مطالعات امکان سنجی: پایان سال 2026
صالح الجاسر، وزیر حمل و نقل عربستان سعودی، اظهاراتی انتقادی درباره آینده این پروژه کرد و اعلام کرد که آمادگی های فنی در حال تسریع است. وزیر القاصیر اظهار داشت که مطالعات امکان سنجی مشترک این خط استراتژیک که ترکیه را از طریق اراضی مقدس به خلیج فارس متصل می کند، انجام خواهد شد. تا پایان سال جاریوی اظهار داشت که تکمیل خواهد شد. این توسعه به عنوان ملموس ترین گام برای استفاده از خط تاریخی با استانداردهای مدرن توصیف می شود.
کریدور جدید تجارت بین قاره ای
این خط که توسط عبدالقادر اورال اوغلو وزیر حمل و نقل و زیرساخت ها به عنوان “راه آهن مدرن حجاز” تعریف شده است، نه تنها یک پروژه حمل و نقل بلکه یک کریدور تجارت جهانی است. به لطف مسیر برنامه ریزی شده، محموله های تجاری که از اردن حرکت می کنند، از سوریه و ترکیه عبور کرده و بدون وقفه به بازارهای اروپا و آسیای مرکزی می رسد. بنابراین، پتانسیل لجستیکی دریای سرخ به طور مستقیم با بنادر مدیترانه و اروپا ملاقات خواهد کرد.
گسترش شبکه لجستیک غول پیکر به عمان
چشم انداز پروژه محدود به مسیر موجود نیست. طبق برنامه مشترک وزیر اورال اوغلو، شبکه راه آهن از بخش های داخلی عربستان سعودی عبور خواهد کرد. تا عماندر نظر گرفته شده است که تمدید شود. این گسترش جامع ترین زیرساخت لجستیکی را در خاورمیانه ایجاد می کند و در عین حال یکپارچگی اقتصادی منطقه را نیز تقویت می کند.
میراث ژئوپلیتیک و اهمیت استراتژیک
از نظر تاریخی، راه آهن حجاز نه تنها یک حرکت مذهبی، بلکه یک حرکت استراتژیک برای امپراتوری عثمانی بود. همانطور که اوزیوکسل تاکید کرد، این خط یک تهدید جدی ژئوپلیتیکی برای حکومت بریتانیا در آن زمان بود. امروز، این پروژه نوید تبدیل یک میراث تاریخی را به یک مرکز قدرت اقتصادی با افزایش وزن استراتژیک ترکیه و کشورهای منطقه در مسیرهای تجاری مدرن می دهد.
