آیا فرزند شما دائما در حال حرکت است؟ آیا به نظر می رسد که او در حین انجام مسئولیت های خود با یک مانع نامرئی گیر کرده است؟ این وضعیت که جامعه به سرعت آن را «شیطان» یا «تنبل» مینامد، به دلیل اختلال نقص توجه و بیش فعالی (ADHD) رخ میدهد. با این حال، ADHD; این خود را به عنوان یک تفاوت عصبی رشدی چند بعدی نشان می دهد که از عملکرد تحصیلی تا روابط اجتماعی گسترش می یابد. بیشتر اوقات، مشکل بی میلی نیست، بلکه نحوه عملکرد مغز است. علاوه بر این، اینها حتی می توانند کودک باشند. این واقعیت که مایکل فلپس، پرافتخارترین ورزشکار المپیکی جهان، در کودکی به ADHD مبتلا شد، یکی از شناخته شده ترین نمونه های آن است. Auto Train Brain در آخرین پست وبلاگ خود موضوع ADHD را مورد بحث قرار می دهد، “اگر فرزند شما شیطان نیست، بلکه یک نابغه باشد چه؟” با عنوان خطاب شده است.
چرا کودک من نمی تواند تمرکز کند؟
بسیاری از خانواده ها با این تصور که مشکلات تمرکز یا تحرک ناشی از نگرش نادرست والدین یا عدم نظم و انضباط است، اشتباه بزرگی مرتکب می شوند. با این حال، این وضعیت یک اختلال رفتاری اکتسابی نیست. این یک فرآیند رشد عصبی است که از تفاوت های عملکردی در مناطقی از مغز که مسئول توجه، برنامه ریزی و کنترل تکانه هستند، ناشی می شود.
عوامل ژنتیکی تا حد زیادی زمینه ساز این فرآیند هستند. تفاوت در عملکرد پیام رسان های شیمیایی، به ویژه دوپامین، در مغز، تمرکز و کنترل تکانه ها را برای فرد از نظر بیولوژیکی دشوار می کند. علاوه بر ژنتیک؛ عوامل محیطی مانند عوامل خارجی در دوران بارداری (سیگار کشیدن، قرار گرفتن در معرض الکل)، زایمان زودرس یا وزن کم هنگام تولد نیز می توانند جدول خطر بیولوژیکی را شکل دهند.
با این حال، نگرش های درون خانواده می تواند به طور مستقیم بر شدت علائم موجود یا توانایی کودک برای کنار آمدن با این مشکلات تأثیر بگذارد.
داشتن ADHD به این معنی نیست که شما شیطان هستید
کودکانی که در انجام مسئولیت های خود مشکل دارند نیز ممکن است بیش فعالی از خود نشان دهند. به طور کلی، در نتیجه، او مستقیماً توسط خانواده، معلمان و سایر حلقه های نزدیکش به عنوان یک “کودک شیطان” تصور می شود. با این حال، برخلاف تصور رایج، این وضعیت به «نتوانستن در یک جا نشستن» محدود نمی شود; برعکس، هر کودکی ممکن است با ماسک های متفاوت و به شکل های کاملا متفاوت ظاهر شود. در حالی که برخی از کودکان در تمرکز ذهن خود مشکل دارند، برخی سعی می کنند انرژی غیرقابل توقف درون خود را مدیریت کنند.
برای کسانی که تحرک بیش از حد را تجربه میکنند، ممکن است انگار موتوری در داخل آنها وجود دارد که هرگز متوقف نمیشود. این افراد ممکن است حتی در نامناسب ترین لحظات نیاز به حرکت بی وقفه را احساس کنند. وقتی تکانشگری هم به این اضافه شود. رفتارهایی مانند دشواری انتظار برای نوبت، چسباندن پاسخ قبل از اتمام سؤال یا اقدام سریع بدون سنجش عواقب مشاهده می شود. همه اینها نشانههای شیطنت نیستند، بلکه جلوهای از این تفاوت خاص در نحوه پردازش اطلاعات و انرژی توسط مغز هستند.
آیا هوش با موفقیت مدرسه سنجیده می شود؟
نمره های ضعیف یا غیبت در کلاس هرگز معیار تعیین کننده ای برای هوش کودک نیست. یکی از بزرگترین تصورات غلط این است که فکر کنیم کودکانی که این مشکلات را تجربه می کنند ظرفیت پایینی دارند. با این حال، در میان افراد دارای این ساختار عصبی خاص، نمونه های بی شماری با ضریب هوشی در سطح نابغه وجود دارد. این بچه ها در واقع شیطون نیستند، شاید نابغه باشند. زیرا طرز دید و اندیشیدن به جهان فراتر از الگوهای استاندارد است.
آنها در واقع خیلی سریع فکر می کنند، خلاقیت بالایی از خود نشان می دهند و با موضوعی که به آن علاقه دارند با عمقی که ما آن را «فوکوس بیش از حد» می نامیم درگیر می شوند. مشکلات تحصیلی در مدرسه ناشی از عدم درک موضوع نیست. روش متفاوتی که مغز برای سازماندهی اطلاعات و متمرکز ماندن در یک نقطه برای مدت طولانی کار می کند.
این طرز تفکر متفاوت پشت بسیاری از داستان های موفقیت در تاریخ نهفته است. به عنوان مثال، شناگر افسانه ای مایکل فلپس که گفته می شد در کودکی “هرگز روی هیچ چیز تمرکز نمی کرد” با هدایت انرژی عظیم خود به ورزش تبدیل به ورزشکاری شد که بیشترین مدال ها را در جهان کسب کرد.
مغز چگونه خود را تربیت می کند؟
در حین مدیریت این فرآیند، گاهی اوقات درک و صبر ممکن است کافی نباشد. گاهی برای حمایت از این عملکرد متفاوت مغز به روش های علمی نیز نیاز داریم. در این مرحله، فناوری نوروفیدبک که اخیراً به طور مکرر در اروپا مورد استفاده قرار گرفته است، وارد عمل می شود. این روش در واقع به عنوان نوعی “ورزش مغز” عمل می کند که به مغز کمک می کند تا نظم کاری خود را بیاموزد.
کودک یک بازی رایانه ای انجام می دهد یا فیلمی را همراه با حسگرهایی که امواج مغز را نظارت می کنند تماشا می کند. به محض تمرکز مغز، بازی پیشرفت می کند یا تصویر واضح می شود. وقتی فوکوس از بین می رود، مکث می کند. به این ترتیب مغز از طریق تجربه یاد می گیرد که چگونه به این حالت توجه کند و این حالت را حفظ کند، درست مثل اینکه در حال رشد عضله است. با حمایت از روش های صحیح، هر کودک می تواند این شانس را داشته باشد که پتانسیل منحصر به فرد خود را به دنیا نشان دهد.
