اختلالات رشد لگن که در دوران شیرخوارگی مورد توجه قرار نمی گیرند و درمان نمی شوند، می توانند در سنین بعدی مشکلات جدی برای سلامتی ایجاد کنند، از اختلالات راه رفتن گرفته تا آرتریت مفصل ران و حتی جراحی تعویض مفصل ران. اختلالات رشد مفصل ران که با معاینه و سونوگرافی در ماه های اول زندگی به موقع تشخیص داده می شوند، بدون نیاز به جراحی قابل درمان هستند. Op. از بخش ارتوپدی و تروماتولوژی بیمارستان مموریال آنکارا. دکتر رفیق رمضانوف اطلاعاتی در مورد آنچه خانواده ها باید در مورد اختلالات رشد مفصل ران توجه کنند، ارائه کرد.
رشد لگن نیز ممکن است پس از تولد مختل شود
اختلال رشد لگن؛ در نتیجه یک رابطه غیر طبیعی بین سر استخوان ران در بالای استخوان ران و استابولوم در لگن ایجاد می شود. این بیماری نه تنها شامل دررفتگی مفصل ران، بلکه توسعه نیافتگی لگن (دیسپلازی) و دررفتگی جزئی نیز می شود. اگرچه مفصل ران به طور طبیعی در رحم رشد می کند، اختلالات رشد ممکن است به دلیل عوامل مختلفی قبل یا بعد از تولد رخ دهد. به خصوص موارد خفیف که با دیسپلازی شروع می شوند، در صورت عدم درمان ممکن است به مرور زمان به دررفتگی جزئی یا کامل لگن تبدیل شوند.
در نوزادان دختر 6 برابر بیشتر است
میزان بروز اختلال رشد مفصل ران بسته به درجه بیماری متفاوت است. در حالی که دررفتگی کامل مفصل ران تقریباً در یک چهارم از هر هزار تولد زنده اتفاق می افتد، فراوانی اختلالات رشد مفصل ران که با سونوگرافی قابل تشخیص است به تقریباً 8 مورد از هر 100 تولد افزایش می یابد. این بیماری در نوزادان دختر تقریباً 6 برابر بیشتر از مردان شایع است. در حالی که ران چپ تقریباً در 60 درصد موارد تحت تأثیر قرار می گیرد، یکی از مهم ترین دلایل آن وضعیت قرار گرفتن کودک در رحم است.
قنداق زدن نادرست نیز می تواند باعث اختلال رشد لگن شود.
خطر اختلالات رشد لگن در برخی از نوزادان به طور قابل توجهی افزایش می یابد. به خصوص در نوزادانی که در اولین بارداری به دنیا می آیند، فضای باریکتر در رحم این خطر را افزایش می دهد. نوزادان دختر در معرض خطر بیشتری هستند زیرا بافت های همبند آنها به دلیل تأثیر هورمون های مادری شل تر است. این بیماری همچنین در نوزادانی که در حالت بریچ به دنیا می آیند بیشتر دیده می شود. علاوه بر این؛
- داشتن سابقه خانوادگی دررفتگی مفصل ران،
- الیگوهیدرآمنیوس (کمبود آب در رحم نوزاد)،
- تولد یک نوزاد بزرگ،
- ناهنجاری های پا مانند اتارسوس ادوکتوس،
- پاچنبری،
- شیوه های نادرست و سخت قنداق کردن،
علائم بسته به سن متفاوت است
علائم این بیماری ممکن است به طرق مختلف در نوزادان، نوزادان و کودکان نوپا بروز کند. در دوران نوزادی، صدای “کلیک” که هنگام تعویض پوشک از مفصل باز می شود، اختلاف طول پا یا عدم تقارن در چین های پوستی ممکن است توجه را به خود جلب کند. در حالی که محدودیت یا عدم تقارن در باز شدن باسن در دوران نوزادی نمایان می شود، تفاوت در طول پاها نیز به عنوان یک هشدار مهم در نظر گرفته می شود. در کودکان در سنین نوپا؛
- با لنگی راه رفتن،
- مبهوت راه نرو،
- افزایش دور کمر،
- انحنای لگن،
- راه رفتن نوک پا
سونوگرافی در 6 ماه اول حیاتی است
تشخیص اختلال رشد هیپ با ارزیابی معاینه بالینی و روش های تصویربرداری با هم انجام می شود. مهمترین روش تشخیصی در 6 ماه اول سونوگرافی هیپ در نظر گرفته می شود. در حالی که دررفتگی مفصل ران و دیسپلازی استابولوم را می توان به لطف سونوگرافی در مراحل اولیه تشخیص داد، موقعیت سر استخوان ران، کپسول مفصلی و بافت های اطراف را نیز می توان با جزئیات ارزیابی کرد. اشعه ایکس ساده ترجیح داده می شود زیرا ساختار استخوان بعد از ماه ششم آشکار می شود. در صورت لزوم، می توان از روش های تصویربرداری پیشرفته مانند آرتروگرافی، توموگرافی کامپیوتری و تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) نیز استفاده کرد.
درمان اولیه از رشد سالم لگن حمایت می کند
روش درمان با توجه به سن کودک و میزان اختلال مفصل ران برنامه ریزی می شود. در مرحله اول از روش های ارتوپدی مانند بانداژ پاولیک، بالش فریکا و دستگاه توبینگن استفاده می شود تا لگن در وضعیت مناسب قرار گیرد. هنگامی که نمی توان نتایج رضایت بخشی از این روش ها به دست آورد، گچ گیری تحت بیهوشی یا گزینه های درمانی جراحی ارزیابی می شود. در موارد پیشرفته، جراحی های باز و اصلاح استخوان فمور یا استابولوم ممکن است انجام شود. هدف اصلی درمان ایجاد یک مفصل ران از نظر آناتومیک طبیعی و اطمینان از عملکرد سالم لگن کودک در طول زندگی است.
تشخیص زودهنگام نیاز به جراحی را تا حد زیادی کاهش می دهد
اکثر نوزادانی که در ماه های اول زندگی تشخیص داده می شوند، بدون نیاز به مداخله جراحی قابل درمان هستند. نیاز به جراحی در بیماران با تشخیص دیرهنگام یا تاخیر در درمان به میزان قابل توجهی افزایش می یابد. در نوزادانی که در مراحل اولیه تحت درمان قرار میگیرند، مفصل ران میتواند به لطف ظرفیت درمانی بالای استخوان و ساختارهای مفصلی به رشد طبیعی خود ادامه دهد. در موارد درمان نشده، کلسیفیکاسیون مفصل ران نیز ممکن است در سنین پایین ایجاد شود. این وضعیت می تواند منجر به درد، محدودیت حرکت، لنگیدن، کاهش فاصله راه رفتن و مشکلات ستون فقرات شود. در مراحل پیشرفته، جراحی تعویض مفصل ران ممکن است مورد نیاز باشد. تخمین زده می شود که سالانه حدود 3 هزار عمل جراحی تعویض مفصل ران در ترکیه صرفاً به دلیل آرتروز ناشی از اختلال رشدی لگن انجام می شود. اگر خانواده ها از عوامل خطر و علائم اولیه آگاه باشند و متخصصان مراقبت های بهداشتی به طور موثر برنامه های غربالگری را اجرا کنند، می توان از مشکلات جدی ارتوپدی که ممکن است کودکان در سنین بعدی با آن مواجه شوند، پیشگیری کرد.
