نگاه سنتی به بافت چربی در دنیای پزشکی به شدت در حال تغییر است. چربی بدن که سالها به عنوان یک بافت غیرفعال دیده میشد که «انرژی را ذخیره میکند و باید از شر آن خلاص شود»، اکنون یکی از قدرتمندترین منابع سلولهای بنیادی در زمینههای پزشکی بازساختی و بازسازی بافت به حساب میآید.
پروفسور دکتر احمد کاراکالار با بیان این موضوع تاکید کرد که بافت چربی نباید تنها از منظر زیبایی شناسی یا مدیریت وزن مورد ارزیابی قرار گیرد و بر پتانسیل عظیم این بافت برای سلامتی و رویکردهای درمانی پزشکی آینده ما تاکید کرد.
عصر جدید در پزشکی: بافت چربی به عنوان یک ذخیره طبیعی بازسازی
سلولهای بنیادی مزانشیمی مشتق از چربی که در بافت چربی یافت میشوند، به دلیل توانایی آنها در تجدید خود و تبدیل به انواع سلولهای مختلف، به کانون پزشکی مدرن تبدیل شدهاند. تحت شرایط مناسب، این سلول ها; این به بدن اجازه می دهد تا با تبدیل شدن به سلول های استخوان، غضروف، ماهیچه، تاندون و بافت همبند، خود را ترمیم کند.
پروفسور دکتر در پرتو داده های علمی، احمد کاراکالار مزایای اصلی بافت چربی را برای دنیای پزشکی به شرح زیر خلاصه می کند:
- منبع غنی از سلول های بنیادی: تحقیقات نشان می دهد که می تواند تقریباً 100000 تا 1000000 سلول فراکسیون عروقی استرومایی تنها در 1 گرم بافت چربی وجود داشته باشد و بخش قابل توجهی از آنها را سلول های بنیادی مشتق شده از چربی تشکیل می دهند.
- دسترسی آسان و راحت: به دست آوردن این سلولهای بنیادی از بدن را میتوان با روشهای بسیار آسانتر و کمتهاجمی (نیاز به حداقل مداخله جراحی) در مقایسه با منابع سلولهای بنیادی سنتی مانند مغز استخوان به دست آورد.
- فرصت درمان همه کاره: امروزه این سلول ها; این به طور فعال در درمان آسیب های ارتوپدی، ترمیم بافت، بهبود زخم، کاربردهای جراحی پلاستیک و ترمیمی و از بین بردن ضایعات بافتی ناشی از افزایش سن مورد مطالعه و استفاده قرار می گیرد.
“بافت چربی یک انبار غیرفعال نیست، بلکه منبعی با ارزش بیولوژیکی بالا است”
پروفسور دکتر احمد کاراکالار با بیان اینکه تعصبات در مورد چربی بدن باید از بین برود، اظهارات خود را با این جمله تکمیل کرد:
“تحولات علمی به وضوح نشان می دهد که بافت چربی یک ساختار غیرفعال نیست که فقط به عنوان ذخیره در بدن انسان عمل کند. برعکس، منبعی از سلول های بنیادی با ارزش بیولوژیکی بالا است. بافت چربی در بدن ما همچنین یک ذخیره طبیعی تجدید سلولی است و این پتانسیل را دارد که نقش بسیار کلیدی تری در رویکردهای درمانی آینده ایفا کند.”
