بیمارستان دانشگاه Üsküdar NPİSTANBUL، روانشناس بالینی چاگری آکیول چویریر، اطلاعاتی در مورد خطرات عود، نگرش خانواده و نقش روان درمانی در مرحله سازگاری با زندگی روزمره، که پس از دوره بیمارستان در درمان اعتیاد آغاز می شود، ارائه کرد.
سازگاری با زندگی پس از درمان بحرانی ترین مرحله درمان اعتیاد است!
چاگری آکیول چویریر، روانشناس بالینی، یکی از سخت ترین و در عین حال بحرانی ترین مراحل درمان اعتیاد را سازگاری مجدد فرد با زندگی روزمره پس از درمان عنوان کرد و افزود: اگرچه این فرآیند مشکلات مختلفی را هم برای بیمار و هم برای پزشک به همراه دارد، اما جزء لاینفک درمان است، زیرا در این مرحله ممکن است شرایطی پیش بیاید. او گفت.
چویریر با بیان اینکه الگوهای رفتاری، ویژگی های شخصیتی و آگاهی از بیماری فرد از عوامل اساسی تعیین کننده روند این فرآیند است، گفت: درمان اعتیاد در خدمات بستری به طور کلی در سه مرحله دوره حاد، دوره نگهداری و دوره کنترل انجام می شود و دوره حاد شامل دوره ای می شود که اعتیاد در شدیدترین حالت خود قرار دارد و زمانی که کارکرد اجتماعی و خانوادگی فرد در این مرحله جدی، حرفه ای، اجتماعی و حرفه ای ناکارآمد است، دوره حاد را در بر می گیرد. چرخه مصرف فشرده، علایم ترک و میل در اوج خود هستند، اغلب اجتناب ناپذیر است که فرد در خدمات بستری درمان شود.
هر چه فرد درمان را به تعویق بیندازد، بیشتر فکر می کند که از نظر ذهنی از بیماری دوری می کند!
روانشناس بالینی چاغری آکیول چویریر با اشاره به اینکه به دلیل ماهیت اعتیاد، ممکن است هر بیمار آگاهی از “من باید درمان شوم” را نداشته باشد، گفت: از آنجایی که فرد درمان را به تعویق می اندازد، فکر می کند که از نظر ذهنی از بیماری دوری می کند و این وضعیت ممکن است در کوتاه مدت برای او سودمند به نظر برسد. او گفت.
چویریر با اشاره به اینکه اغلب در این مقطع آگاهی، بینش و آگاهی نسبت به بیماری محدود می شود، گفت: اختلال در روابط اجتماعی، مشکلات زناشویی و تلفات شغلی یا مورد توجه قرار نمی گیرد یا به تعویق می افتد، اما همه این عناصر نشان دهنده آسیب های چندوجهی است که اعتیاد در زندگی فرد ایجاد می کند. او گفت.
دوره بیمارستان آموزش است، زندگی روزمره آزمون واقعی است!
چاگری آکیول چویریر، روانشناس بالینی با بیان اینکه مداخلات اصلی در دوره حاد درمان دارویی، روان درمانی و حمایت اجتماعی است، گفت: اختلالات خواب و اشتها، مشکلات خلقی و انحرافات ادراکی به کرات در این دوره دیده می شود. او گفت.
چویریر با تاکید بر اینکه داروها نه تنها برای مدیریت علائم ترک، بلکه برای تنظیم مجدد تعادل عصبی شیمیایی مغز و حفظ عملکردهای شناختی اهمیت حیاتی دارند، گفت:
روان درمانی برای ایجاد آگاهی از بیماری و کمک به فرد برای درک آنچه تجربه می کند ضروری است. با این حال، حتی اگر علائم در دوره حاد فروکش کنند، هرگز نمی توان مطمئن بود که بیماری کاملاً تحت کنترل است. خطر زمینه ای ممکن است در شرایط مناسب دوباره شعله ور شود. آموزش، و آزمون واقعی دوره ای است که فرد به زندگی روزمره باز می گردد.”
انزوای ارائه شده در بیمارستان نیز باید در خانه ادامه یابد!
روانشناس بالینی چاگری آکیول چویریر با اشاره به اینکه استفاده منظم از داروها در طول درمان سرپایی معمولاً حداقل به مدت شش ماه ادامه می یابد، گفت: اثرات داروها بر روی مغز به مرور زمان ظاهر می شود، این فرآیند را می توان به قرار دادن گچ بر روی بازوی شکسته تشبیه کرد؛ گچ گیری بهبود نمی یابد، محیط مناسب برای بهبودی را فراهم می کند. او گفت.
چویریر با اشاره به اینکه محیط ایزوله ای که در بیمارستان ارائه می شود باید تا حد امکان در محیط خانه ادامه یابد، گفت: در غیر این صورت ممکن است محرک های خارجی به سرعت وارد عمل شوند، به ویژه در موارد قمار مجازی، اعتیاد به مواد یا الکل، تلفن، شبکه های اجتماعی و محیط اجتماعی قدیمی از عوامل خطر جدی هستند. او هشدار داد.
مسئولیت زودهنگام دوری از اعتیاد را تقویت می کند!
چاگری آکیول چویریر، روانشناس بالینی، با تاکید بر اینکه پس از ترخیص، ایجاد یک برنامه روتین در زندگی روزمره از اهمیت بالایی برخوردار است، گفت: الگوهای خواب، تغذیه، مسئولیت پذیری و حفظ نظم و انضباط، عناصر اساسی درمان هستند. او گفت.
چویریر با بیان اینکه پناه بردن به هویت «بیمار» و فرار از مسئولیت، بهبودی را به تاخیر می اندازد، ادامه داد:
“هرچه زودتر فرد مسئولیت را بپذیرد و با زندگی سازگار شود، احتمال دوری از اعتیاد بیشتر می شود. روان درمانی مداوم در این مرحله نقش مهمی ایفا می کند. زیرا عناصر اصلی تغذیه کننده اعتیاد عبارتند از تعارضات درونی، شکاف های عاطفی، مشکلات در مقابله با استرس و تکانشگری. فرد اغلب برای فرار از درد به لذت روی می آورد. هدف درمان، مدیریت میل در فرد و تقویت این چرخه است.”
تشخیص زودهنگام سیگنال ها برای جلوگیری از عود مهم است!
چاگری آکیول چویریر، روانشناس بالینی، با بیان اینکه یکی از رایج ترین موقعیت های اعتیاد، لغزش است، گفت: لغزش زمانی است که فرد پس از مدتی دوری از یک ماده یا رفتار، دوباره به مصرف آن روی می آورد. او گفت.
چویریر با توضیح اینکه این فرآیند معمولا ناگهانی نیست، گفت: “پیش از رویاها، افکار تحریک کننده، محرک های محیطی و نوسانات عاطفی رخ می دهد. علائم اصلی لغزش وجود دارد، درست مانند هوا که قبل از باران بسته می شود. تشخیص زودهنگام این سیگنال ها در جلوگیری از عود خانواده و کنترل رفتار اجتماعی به طور مستقیم بر روند درمان تاثیر می گذارد. رویکردهای سرزنشکننده یا سرکوبکننده میتواند مقاومت در برابر درمان را افزایش دهد. به جای پرسش، تمرکز بر دلایلی است که راه را برای رفتار استفاده هموار می کند.» بیانیه را بیان کرد.
منطقه ای که بیشترین آسیب را می بیند و ترمیم می کند در اعتیاد آخرین بار است: اعتماد کنید!
چاغری آکیول چویریر، روانشناس بالینی با بیان اینکه طبیعی است افراد معتاد با حسرت تجربه های لذت شدیدی را که در گذشته داشته اند به یاد بیاورند، گفت: این وضعیت را می توان نوعی فرآیند عزاداری نیز تلقی کرد، زمانی که فرد متوجه شود دیگر نمی تواند مانند گذشته لذت شدیدی را تجربه کند، ممکن است احساس ناامیدی کند. او گفت.
چویریر با یادآوری اینکه دوره نقاهت از فردی به فرد دیگر متفاوت است، سخنان خود را اینگونه به پایان رساند:
“این فرآیند به آگاهی فرد از بیماری، حمایت اجتماعی، آسیب به مغز و میزان مزمن بودن اعتیاد بستگی دارد. بنابراین نمی توان دوره بهبودی دقیقی برای اعتیاد تعریف کرد. خانواده ها باید در این فرآیند محبت، شفقت و صبر نشان دهند، اما همچنین باید بتوانند حد و مرزهای سالمی را تعیین کنند. اضطراب و فشار بیش از حد، یکی از مواردی است که می تواند احساس واقعی را در فرد ایجاد کند. در فرآیند اعتیاد آسیب دیده است و عدم توانایی در اعتماد کردن قابل درک است.
